woensdag 1 februari 2017

Gehendiekept

We zitten aan tafel. Ik met een kop thee. Zij met haar stiften. “Zullen we even lekker kletsen, mam?” Ik glimlach om haar voorstel, en stem in. Ze wil zo graag al meepraten over volwassen dingen, en dan poeier ik haar vaak af omdat ik al in gesprek ben; "Daar ben je nog te klein voor, Saar". Maar deze keer heb ik de tijd en besluit ik om eens af te wachten waar ze mee komt. Het blijft een tijdje stil, en we horen beide het gepiep van de groene viltstift over het witte papier. Ze kleurt een zeemeermin, en is verwoed bezig met de staart. De klok tikt een rustig tempo, en Jesse is bij Annemieke. Heerlijk. Ik bekijk mijn meisje, die nog steeds aan het nadenken is over een onderwerp, tot de stift stilhoudt. Ze kijkt op. “Mam, Jesse is toch ge-hen-die-kept?” Ik knik. Ze staart naar de muur achter mij, en kijkt me opeens strak aan: “Ben ik ook gehendiekept?”Ik moet lachen. Nee schat, als er iemand is die niet gehandicapt is, dan ben jij het wel. Een frons. Ze kleurt even verder, en vervolgt dan: “Wannéér wordt ík dan gehendiekept?” Aan de zwaarte van het gesprek voel ik dat ze hier mee zit. Ik leg uit dat zij dat nooit zal worden, en op de vraag waarom zij dan niet en Jesse wel, antwoord ik zo beknopt mogelijk. Ik zeg: “Nou, toen Jesse in mama’s buik gemaakt werd, was er in het hele begin iets fout gegaan. Het is maar een piepklein foutje. Het zit in zijn bloed. En daardoor gaan de lijntjes in zijn hoofd soms een andere kant op dan bij jou en mij. Jesse denkt dingen anders, en is langzamer met dingen leren, en sommige dingen zal hij nooit kunnen leren. Maar voor de rest is hij helemaal hetzelfde als wij.” Ze lijkt tevreden met mijn antwoord, en ik neem een slok van mijn thee. Ik observeer haar stiekem, en zie de radartjes in haar hoofdje draaien op topsnelheid. Voor zeker vijf minuten zegt ze helemaal niks. En dat is knap voor mijn kleine spraakwatertje. En dan verbreekt ze abrubt de stilte:
“Ooooohhh detuurlijk!!! Ik snap het al! Jesse wordt wel een grote meneer, maar gewoon niet een pápa!” Piece of koekie….
Verbluft staar ik haar aan. Hoezo kan zij niet meepraten over volwassen onderwerpen? 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat.