Moeder kwijt, oma gevonden

Soms zijn er van die momenten dat ik me serieus af vraag of die kreukel in mn voorhoofd ooit zal verdwijnen. Vandaag is zo’n moment. Ik heb er koppijn van. Mn lieve kleine jongetje huilt al zo lang en doordringend, dat ik m eventjes niet zo lief en schattig meer vind. Ik ben er klaar mee!! Tegelijk voel ik me weer schuldig dat ik dat denk. Waar is die liefdevolle en geduldige moeder in mij? Ik ben d’r even kwijt. Al hobbelend door de kamer, doe ik verwoede pogingen om mn gedachten op iets anders te zetten. Maar het enige zinnetje dat in me op komt, staat op repeat: “Wánneer… STOPT dit?!?!” Een gevoel dat ik het niet meer aan kan, bekruipt me. Ik hou echt van hem. Eerlijk. Met alles wat ik heb. Maar op dit moment wordt mijn gevoel voor hem, letterlijk overschreeuwd door gehuil. Niets kan daar nog doorheen dringen. Wanhopig druk ik die speen er maar weer in, die er met dezelfde vaart weer uit plopt. Op de grond. Een nog zieliger gezicht huilt mij aan. Ik moet hem helpen. Maar wat moet ik dan doen?! Kon ik deze baby periode maar skippen! Dat hij meteen kan praten ofzo. Ja, dat zou mooi zijn! Als dat nou eens zou kunnen… Daar teken ik voor! Intussen is mijn moeder gearriveerd. Ze onderbreekt mijn dagdroom. “Geef dat kleintje maar eens even aan oma” zegt ze. Opgelucht kijk ik haar aan, en ik denk: Dank God voor de moeders! Of nee… dank God voor de oma’s. Al kletsend loopt ze met hem door de kamer, hem vertellend hoe gek ze op hem is. Dat hij bij ons hoort, en dat hij mag huilen als dat nodig is… Langzaam neemt het huilen af. Hij luistert. Ik ook. En ik denk bij mezelf; Fijn. De last is even van mijn schouders af. Ze geeft hem, wat ik ik nu even niet meer heb. Ik masseer mijn gespannen hoofd, en zak in de bank met een glas wijn. Misschien dat ik die liefdevolle en geduldige moeder morgen wel weer vind…